Profilaktyka emikizumabu w hemofilii A z inhibitorami ad 6

W przypadku profilaktyki emikizumabem w porównaniu z brakiem profilaktyki (grupa A w porównaniu do grupy B) skorygowane średnie obserwowanych różnic w tygodniu 25 i klinicznie znaczące różnice, określone odpowiednio z opublikowanej literatury, były następujące: wynik na Haem-A-QoL podskala zdrowia fizycznego, 21,6 punktu (95% CI, 7,9 do 35,2, P = 0,003) i 10 punktów; całkowity wynik na Haem-A-QoL, 14,0 punktów (95% CI, 5,6 do 22,4, P = 0,002) i 7 punktów; wynik na skali wizualno-analogowej EQ-5D-5L, -9,7 punktów (95% CI, -17,6 do -1,8, P = 0,02) i 7 punktów; i wskaźnik użyteczności wskaźnika EQ-5D-5L, -0,16 punktu (95% CI, -0,25 do -0,07, P = 0,001) i 0,07 punktu. Zaobserwowane różnice między obiema grupami wskazują, że profilaktyka emikizumabem przyniosła znaczne korzyści w odniesieniu do jakości życia i stanu zdrowia związanych ze zdrowiem.
Bezpieczeństwo
Tabela 2. Tabela 2. Zdarzenia niepożądane u uczestników otrzymujących profilaktykę Emicizumab, zgodnie z grupą testową.Ogólnie, 198 działań niepożądanych zgłoszono u 103 uczestników otrzymujących profilaktykę emikizumabem. Najczęściej zgłaszanymi zdarzeniami niepożądanymi były reakcje w miejscu wstrzyknięcia, przy 28 zdarzeniach u 15 uczestników (15%) (Tabela 2). Wszystkie miały łagodne nasilenie i ustępowały, z wyjątkiem umiarkowanego zdarzenia krwiaka w miejscu wstrzyknięcia, które wystąpiło w dniu 2 badania i ustąpiło w dniu 28. Proporcjonalnie mniej uczestników miało zdarzenia niepożądane w grupach B i D niż w grupach A i C; jednakże okresy obserwacji były również krótsze. Ogólnie zgłoszono 12 poważnych zdarzeń niepożądanych u 9 uczestników (9%) (tabela S3 w dodatkowym dodatku). Zauważono mikroangiopatię zakrzepową (u 2 uczestników) i zakrzepicę zatoki jamistej oraz martwicę skórną – powierzchowne zakrzepowe zapalenie żył (u pacjenta) zgłaszano u uczestników, którzy otrzymywali wielokrotne infuzje koncentratu kompleksu aktywowanej protrombiny podczas otrzymywania profilaktyki emikizumabem przed wystąpieniem zdarzenia. (Szczegółowe informacje na ten temat znajdują się w sekcji Wyniki w dodatkowym dodatku.) Oba przypadki mikroangiopatii zakrzepowej, które ustąpiły po leczeniu aktywowanym koncentratem kompleksu protrombiny, zostały zatrzymane, a żadne zdarzenie zakrzepowe nie wymagało leczenia przeciwzakrzepowego. Dwóch uczestników (1 z mikroangiopatią zakrzepową i z zakrzepicą) wznowiło leczenie emikizumabem.
Po odcięciu danych dla analizy pierwotnej, mikroangiopatia zakrzepowa rozwinęła się u dodatkowego uczestnika 5 dni po jego poprzedniej dawce emikizumabu i po 4 kolejnych dniach leczenia aktywowanym kompleksem kompleksu protrombiny do krwotoku z odbytnicy; krwawienie z odbytu nawracało i ostatecznie prowadziło do zgonu. Jak ocenił badacz, mikroangiopatia zakrzepowa ustępowała w chwili śmierci.
Spośród 104 uczestników, którzy otrzymali profilaktykę emikizumabem, 28 (27%) stosowało aktywowany kompleks kompleksu protrombiny, 34 (33%) stosowało rekombinowany czynnik VIIa, a 13 (12%) stosowało oba czynniki omijające (tabela S4 w dodatkowym dodatku). Zastosowano szereg dawek rekombinowanego czynnika VIIa, chociaż epizody leczenia ogólnie trwały dzień. Większość użycia koncentratu aktywowanej protrombiny była mniejsza niż 100 U na kilogram na dzień, ale niewielka liczba epizodów leczenia uśredniała ponad 100 U na kilogram dziennie i trwała dłużej niż dzień (19 zdarzeń leczenia) (Tabela S5 w Dodatku Dodatek)
[patrz też: tonsillektomia, guzki heberdena, kardiolog kielce nfz ]