Objawy

Objawy. Początkowe dolegliwości chorych na raka przełyku często są bardzo niewyraźne. Mianowicie chorzy uskarżają się na bliżej nieokreślone, przykre wrażenia poza mostkiem lub na bóle, szczególnie po spożyciu pokarmu. Częściej tak bywa w przypadkach raka w środkowym odcinku przełyku. Natomiast zaburzenia połykania przy tej siedzibie raka pojawiają się dopiero później. Continue reading “Objawy”

Rak przelyku trwa liczac od pierwszych objawów srednio jeden rok

Rak przełyku trwa licząc od pierwszych objawów średnio jeden rok. Chorzy umierają wśród objawów ogólnego wyczerpania na tle głodowania lub od wyżej wymienionych powikłań. Rozpoznanie raka przełyku w posuniętym okresie nie nastręcza zwykle trudności. Za rakiem przełyku przemawia zespół następujący: 1) utrudnienie połykania rozwijające się stopniowo i coraz bardziej wzmagające się; 2) podeszły wiek; 3) postępujące chudnienie. Do tych objawów dołącza się czasami powiększenie szyjnych węzłów chłonnych, zwłaszcza pozaobojczykowych po lewej stronie, w przypadkach raka górnej części przełyku, niekiedy przerzuty do innych narządów, najczęściej do węzłów chłonnych w najbliższym sąsiedztwie przełyku. Continue reading “Rak przelyku trwa liczac od pierwszych objawów srednio jeden rok”

Leczenie doszczetne raka przelyku polega na leczeniu operacyjnym

Leczenie doszczętne raka przełyku polega na leczeniu operacyjnym. W przypadkach raka usadowionego w części szyjnej lub w górnym odcinku piersiowym przełyku operację wykonuje się od strony szyi, w rakach zaś środkowego odcinka piersiowego oraz wpustu żołądka uzyskuj e się najlepsze wyniki stosuj ąc metodę Sweeta. Metoda ta polega na dotarciu do raka poprzez ścianę klatki piersiowej, wycięciu raka z przerzutami i zespoleniu przełyku z żołądkiem. Niezbędnym warunkiem powodzenia zabiegu jest nienaganne uśpienie śródtchawiczne i regulowanie ciśnienia oraz bezwzględne opanowanie techniki. Śmiertelność pooperacyjna w raku przełyku w statystyce Sweeta do 1947 r. Continue reading “Leczenie doszczetne raka przelyku polega na leczeniu operacyjnym”

Płucne powiększenie tętnicy i ostre zaostrzenia POChP AD 7

Wieloczynnikowa, z nadciśnieniem, ujemna regresja dwumianowa potwierdziła, że stosunek PA: A większy niż był niezależnie związany ze zwiększoną częstością ciężkich zaostrzeń (wzrost o czynnik 2,99, 95% CI, 2,77 do 3,21, P <0,001). Kiedy oceniliśmy związek między wartościami stosunku PA: A i ryzyko ciężkiego zaostrzenia, zaobserwowaliśmy wyraźny wzrost występowania ciężkich zaostrzeń w PA: Próg 1, jak pokazano na Rysunku 2. Walidacja Stowarzyszenia PA: Stosunek większy niż z ciężkimi zaostrzeniami
Tabela 3. Tabela 3. Continue reading “Płucne powiększenie tętnicy i ostre zaostrzenia POChP AD 7”

Płucne powiększenie tętnicy i ostre zaostrzenia POChP AD 2

Te ostre zaostrzenia często wynikają z nabywania nowych szczepów bakterii, infekcji wirusowych lub narażenia na zanieczyszczenie. 3.4 Oprócz tych wyzwalaczy oczywiste jest, że u pacjentów z POChP może wystąpić nasilenie objawów ze strony układu oddechowego z powodu jawnego lub subklinicznego zdarzenia sercowo-naczyniowe, w tym niedokrwienie, 5 niewydolność serca, 6 i choroba zakrzepowo-zatorowa, 7 z których to ostatnie powoduje do 25% ciężkich zaostrzeń.7 Nasza zdolność do identyfikacji pacjentów zagrożonych wystąpieniem zaostrzeń została poprawiona dzięki wynikom badania Ocena podłużnie POChP w celu identyfikacji predyktywnych punktów końcowych (ECLIPSE), 8, który wykazał przewidywalną przydatność cech klinicznych, takich jak wcześniejsze zaostrzenia. Jednak czynniki zidentyfikowane w tym badaniu wyjaśniają jedynie niewielką część zmienności ryzyka i potrzebne są lepsze narzędzia, w szczególności do przewidywania zaostrzeń wymagających hospitalizacji.
Choroba naczyniowa płuc jest ważnym czynnikiem ryzyka zaostrzeń i zgonu.9-11 Tomografia komputerowa (CT) może być stosowana do pomiaru średnicy tętnicy płucnej i stosunku średnicy tętnicy płucnej do średnicy aorty (PA : Stosunek) – oba te czynniki korelują z wynikami inwazyjnych pomiarów ciśnienia w tętnicy płucnej. Continue reading “Płucne powiększenie tętnicy i ostre zaostrzenia POChP AD 2”

Terapia indukcyjna i podtrzymująca Ustekinumab w opornej chorobie Leśniowskiego-Crohna AD 7

Podczas wszystkich wizyt odsetek pacjentów z 70-punktową odpowiedzią był istotnie wyższy w grupie pacjentów otrzymujących 6 mg ustekinumabu na kilogram niż w grupie placebo (Tabela S5 w Dodatku uzupełniającym). Podczas wszystkich wizyt średnie zmniejszenie wyniku CDAI było znacząco większe w grupie otrzymującej 6 mg ustekinumabu na kilogram niż w grupie placebo (ryc. S4 w Dodatku uzupełniającym). Podczas wszystkich wizyt redukcje średniego stężenia CRP były istotnie większe u pacjentów otrzymujących 6 mg ustekinumabu na kilogram niż u osób otrzymujących placebo (ryc. Continue reading “Terapia indukcyjna i podtrzymująca Ustekinumab w opornej chorobie Leśniowskiego-Crohna AD 7”

Doustny oszczędzający glukokortykoid efekt Benralizumabu w ciężkiej astmie ad

Projekt próbny. Pacjenci, którzy wkroczyli w fazę docierania, zmniejszyli doustną dawkę glukokortykoidów do osiągnięcia minimalnej skutecznej dawki bez utraty kontroli astmy. Wszyscy pacjenci zostali następnie poddani randomizacji i weszli w fazę indukcji, podczas której utrzymywano dawkę ustaloną w fazie początkowej. Doustna dawka glukokortykoidu była dodatkowo zmniejszana, co 4 tygodnie, w okresie interwencyjnym od tygodni 4 do 24. Doustna dawka glukokortykoidu osiągnięta w 24. Continue reading “Doustny oszczędzający glukokortykoid efekt Benralizumabu w ciężkiej astmie ad”

Mieloablatywny autologiczny przeszczep komórek macierzystych w przypadku twardziny twardej

Pomimo obecnych terapii, rozproszone skórne twardzina układowa (twardzina skóry) często ma druzgocący skutek. Porównywano mieloablacyjny przeszczep autocytarny CD34 + z autoimmunologicznym przeszczepieniem komórek macierzystych z immunosupresją za pomocą 12 miesięcznych infuzji cyklofosfamidu u pacjentów ze sklerodermią. Metody
Losowo przypisaliśmy osoby dorosłe (w wieku od 18 do 69 lat) z ciężką twardziną, aby poddać się mieloablatywnemu autologicznemu przeszczepowi komórek macierzystych (36 uczestników) lub otrzymać cyklofosfamid (39 uczestników). Pierwszorzędowym punktem końcowym był wynik złożony na poziomie globalnym, porównujący uczestników ze sobą na podstawie hierarchii cech choroby ocenianych na 54 miesiące: śmierć, przeżycie bez zdarzeń (przeżycie bez niewydolności oddechowej, nerek lub serca), wymuszona pojemność życiowa , wynik na wskaźniku niepełnosprawności w kwestionariuszu oceny stanu zdrowia oraz zmodyfikowany wynik skóry Rodnana.
Wyniki
W populacji, która miała zamiar leczyć, ogólna ocena ogólna na poziomie 54 miesięcy wykazała wyższość przeszczepów (67% porównań 1404 faworyzowało transplantację i 33% faworyzowało cyklofosfamid, P = 0,01). Continue reading “Mieloablatywny autologiczny przeszczep komórek macierzystych w przypadku twardziny twardej”

Profilaktyka emikizumabu w hemofilii A z inhibitorami ad 6

W przypadku profilaktyki emikizumabem w porównaniu z brakiem profilaktyki (grupa A w porównaniu do grupy B) skorygowane średnie obserwowanych różnic w tygodniu 25 i klinicznie znaczące różnice, określone odpowiednio z opublikowanej literatury, były następujące: wynik na Haem-A-QoL podskala zdrowia fizycznego, 21,6 punktu (95% CI, 7,9 do 35,2, P = 0,003) i 10 punktów; całkowity wynik na Haem-A-QoL, 14,0 punktów (95% CI, 5,6 do 22,4, P = 0,002) i 7 punktów; wynik na skali wizualno-analogowej EQ-5D-5L, -9,7 punktów (95% CI, -17,6 do -1,8, P = 0,02) i 7 punktów; i wskaźnik użyteczności wskaźnika EQ-5D-5L, -0,16 punktu (95% CI, -0,25 do -0,07, P = 0,001) i 0,07 punktu. Zaobserwowane różnice między obiema grupami wskazują, że profilaktyka emikizumabem przyniosła znaczne korzyści w odniesieniu do jakości życia i stanu zdrowia związanych ze zdrowiem.
Bezpieczeństwo
Tabela 2. Tabela 2. Zdarzenia niepożądane u uczestników otrzymujących profilaktykę Emicizumab, zgodnie z grupą testową.Ogólnie, 198 działań niepożądanych zgłoszono u 103 uczestników otrzymujących profilaktykę emikizumabem. Continue reading “Profilaktyka emikizumabu w hemofilii A z inhibitorami ad 6”

Profilaktyka emikizumabu w hemofilii A z inhibitorami czesc 4

Skala Haem-A-QoL mieści się w zakresie od 0 do 100, przy czym niższe wyniki odzwierciedlają lepszą jakość życia związaną ze zdrowiem. Klinicznie znaczące różnice to 10 punktów za wynik w podskali fizycznej zdrowia i 7 punktów za całkowity wynik.13 Wyniki na skali wizualno-analogowej EQ-5D-5L w zakresie od 0 do 100, a wskaźniki wyników w zakresie narzędzi od -0,4 do 1,0; wyższe wyniki wskazują na lepszy stan zdrowia. Klinicznie istotne różnice wynoszą odpowiednio 7 i 0,07 punktu.14,15 Dodatkowe punkty końcowe związane z krwawieniem obejmowały indywidualne porównania częstości krwawień i częstości wszystkich krwawień wśród uczestników grup A i C, którzy uczestniczyli w badaniu nieinterwencyjnym. Punktami końcowymi bezpieczeństwa były zdarzenia niepożądane, reakcje w miejscu wstrzyknięcia, ciężkie zdarzenia niepożądane, zdarzenia zakrzepowo-zatorowe, nieprawidłowe wartości laboratoryjne i przeciwciała przeciwnowotworowe. Celem farmakokinetycznym było scharakteryzowanie ekspozycji na emikizumab w czasie. Continue reading “Profilaktyka emikizumabu w hemofilii A z inhibitorami czesc 4”