Prądy w rdzeniu i w mózgu

Najbardziej charakterystyczną cechę przedstawia okres od uchyłku S do T, w ciągu którego z początku może przeważać faza dodatnia, ku końcowi jednakże zawsze przeważa kierunek  wstępujący i daje krzywe także podobne do mięśniowych, jednakże przedstawiające tylko jedną fazę (w śliniankach obserwowano także II), lecz o nieporównanie dłuższem trwaniu, niż I faza mięśniowa. Przy podrażnieniu prądem indukcyjnym, albo ich pobudzeniu drogą odruchu, lub bezpośrednio środkami chemicznymi (pilokarpiną), obserwujemy wychylenie większe bez wyraźnych wahań, trwające znacznie dłużej, niż podrażnienie na śliniankach, wogóle dopóty, dopóki trwa wydzielanie. Atropina lub chloroform zmieniają przebieg zmiany elektrycznej, w ostatecznem działaniu znoszą się zupełnie. Bliższego wyjaśnienia mechanizmu tych prądów dotychczas nie posiadamy.Pozostaje jeszcze wspomnieć o prądach elektrycznych w rdzeniu pacierzowym i w mózgu. Ponieważ rdzeń pacierzowy nie tylko w substancyi białej, ale i w substancyi szarej posiada włókna i włókienka nerwowe, przeto zrozumiałą jest rzeczą, że łącząc przekrój poprzeczny z powierzchnią, otrzymujemy prąd spoczynkowy (Beck), którego mechanizm jest prawdopodobnie ten sam, co prądu włókien nerwowych lub włókna sztucznego. Continue reading “Prądy w rdzeniu i w mózgu”

Skurcze serca

Uchyłek pierwszy P niekiedy bywa dwufazowy, uchyłek drugi R jest jednofazowy, jednakże krzywa świadczy, że struna po powrocie do O zaraz stopniowo się wychyla ponownie w tę samą stronę, w którą nastąpiło wychylenie Ił. Ku końcowi skurczu nagle to wychylenie się zwiększa i z końcem ustaje : struna wraca do 0. Ten nowy uchyłek nazwano literą T. Zwracając uwagę na kierunek prądu podczas skurczu serca, stwierdzamy, że uchyłek P. R, oraz T powstają wskutek działania prądu zstępującego, czyli, że w tym przypadku dolna elektroda odgrywa rolę bieguna dodatniego, górna zaś niekiedy bywa dwufazowy, uchyłek drugi R jest jednofazowy, jednakże krzywa świadczy, że struna po powrocie do O zaraz stopniowo się wychyla ponownie w tę samą stronę, w którą nastąpiło wychylenie. Continue reading “Skurcze serca”

Metoda Tircka

W badaniu jednak odruchów u człowieka ta druga metoda o wiele częściej jest stosowaną, albowiem wiele jest takich odruchów, które, jak to wyżej mówiliśmy, występują wogóle tylko pod wpływem słabych podniet, a zwiększenie podniety nie tylko nie wzmacnia odruchu, lecz owszem osłabia go lub znosi. Inne odruchy okazują często zjawisko znane we fizyologii pod nazwą: „wszystko albo nic, tj. jeżeli podnietę doprowadzimy do siły, która wogóle da odruch, to już odruch ten będzie maksymalny, powiększenie siły podniety już odruchu nie zwiększy. U żab badamy odruchy najczęściej metodą t. j. Continue reading “Metoda Tircka”

Czynności odruchowe

Jakość ruchu odruchowego, ilość mięśni, które w nim biorą udział, porządek, w jakim one się kurczą, zależą nie tylko od jakości podniety, jej siły i miejsca zadziałania, ale oczywiście od właściwości zwierzęcia, sposobu życia jego i t. d. Wynika to z tego, że czynności odruchowe są to urządzenia, które służą zachowaniu osobnika lub gatunku i — bez myśli teleologicznych— noszą cechę reakcyi celowych, pożytecznych dla ustroju. Na tem polega ich znaczenie biologiczne. Celowość leży w tem, że jedne odruchy służą do zbliżenia się do takich podniet, które organizmowi są korzystne (szukanie pożywienia, osobnika płci drugiej, szukanie miejsca odpowiedniego do złożenia jaj i t. Continue reading “Czynności odruchowe”