sluzówka zoladka tworzy dosc cienkie faldy

śluzówka żołądka tworzy dość cienkie fałdy. kształt żołądka w znacznym stopniu wydłużony: najniższy punkt krzywizny większej znajduje się na 3 palce ponad spojeniem łonowym; napięcie błony mięsnej osłabione, ruch robaczkowy żołądka prawidłowy, przechodzenie przez odźwiernik obfite; opuszka dwunastnicy wypełnia się dobrze, ma kształt prawidłowy Rokowanie jest poważne, rozlane bowiem wrzecionowate rozszerzenie przełyku, chociaż i powoli, wiedzie do wyniszczenia lub do zagrażających powikłań. Leczenie rozlanego wrzecionowatego rozszerzenia przełyku w okresie początkowym choroby polega: 1) na przestrzeganiu higieny żywienia się dokładne żucie pokarmów, połączone z niespożywaniem pokarmów i płynów zimnych oraz drażniących błonę śluzową, itd. ); 2) na usuwaniu czynników przyczynowych; 3) na stosowaniu siarczanu atropiny (airopinum suiuricum w dawce 0,001 do 3 razy dziennie) lub papaweryny (papaverinum muriaticum w dawce 0,02 do 0,04 do 3 razy dziennie); poleca się także nitroglicerynę (str. 70) a w uporczywych przypadkach azotyn sodowy (str. Continue reading “sluzówka zoladka tworzy dosc cienkie faldy”

Przeciwwskazania do radiologicznego leczenia raka przelyku stanowia

Przeciwwskazania do radiologicznego leczenia raka przełyku stanowią. 1) zakażenie w otoczeniu ogniska chorobowego wywołujące najczęściej zapalenie ropne; 2) wyniszczenie chorego; 3) znaczna niedokrwistość; 4) równoczesna gruźlica płuc. W razie utrudnienia połykania nawet pokarmów płynnych poleca się Utworzenie przetoki żołądkowej (gastrostomia), która umożliwia sztuczne odżywianie chorego. Próbuje się doszczętnego leczenia raka przełyku miejscowym stosowaniem radu, wprowadzonego w tubkach do przełyku. W rakach, usadowionych w dolnej części przełyku, próbuje się leczenia radem, poprzez wytworzoną przetokę żołądkową. Continue reading “Przeciwwskazania do radiologicznego leczenia raka przelyku stanowia”

Płucne powiększenie tętnicy i ostre zaostrzenia POChP AD 2

Te ostre zaostrzenia często wynikają z nabywania nowych szczepów bakterii, infekcji wirusowych lub narażenia na zanieczyszczenie. 3.4 Oprócz tych wyzwalaczy oczywiste jest, że u pacjentów z POChP może wystąpić nasilenie objawów ze strony układu oddechowego z powodu jawnego lub subklinicznego zdarzenia sercowo-naczyniowe, w tym niedokrwienie, 5 niewydolność serca, 6 i choroba zakrzepowo-zatorowa, 7 z których to ostatnie powoduje do 25% ciężkich zaostrzeń.7 Nasza zdolność do identyfikacji pacjentów zagrożonych wystąpieniem zaostrzeń została poprawiona dzięki wynikom badania Ocena podłużnie POChP w celu identyfikacji predyktywnych punktów końcowych (ECLIPSE), 8, który wykazał przewidywalną przydatność cech klinicznych, takich jak wcześniejsze zaostrzenia. Jednak czynniki zidentyfikowane w tym badaniu wyjaśniają jedynie niewielką część zmienności ryzyka i potrzebne są lepsze narzędzia, w szczególności do przewidywania zaostrzeń wymagających hospitalizacji.
Choroba naczyniowa płuc jest ważnym czynnikiem ryzyka zaostrzeń i zgonu.9-11 Tomografia komputerowa (CT) może być stosowana do pomiaru średnicy tętnicy płucnej i stosunku średnicy tętnicy płucnej do średnicy aorty (PA : Stosunek) – oba te czynniki korelują z wynikami inwazyjnych pomiarów ciśnienia w tętnicy płucnej. Continue reading “Płucne powiększenie tętnicy i ostre zaostrzenia POChP AD 2”

Płucne powiększenie tętnicy i ostre zaostrzenia POChP

Zaostrzenia przewlekłej obturacyjnej choroby płuc (POChP) wiążą się z przyspieszoną utratą czynności płuc i śmiercią. Istotne znaczenie ma identyfikacja pacjentów zagrożonych takimi zdarzeniami, szczególnie tych wymagających hospitalizacji. Ciężkie nadciśnienie płucne jest ważnym powikłaniem zaawansowanej POChP i przewiduje ostre zaostrzenia, chociaż nieprawidłowości naczyń płucnych pojawiają się również na wczesnym etapie choroby. Postawiliśmy hipotezę, że obliczona tomograficzna (CT) metryka płucnej choroby naczyń (powiększenie tętnicy płucnej, określone przez stosunek średnicy tętnicy płucnej do średnicy aorty [stosunek PA: A]> 1) będzie związane z ciężkimi zaostrzeniami POChP. Continue reading “Płucne powiększenie tętnicy i ostre zaostrzenia POChP”

Skuteczność trzeciej dawki szczepionki MMR w zwalczaniu epidemii świnki ad 7

Jednak nasze 32-procentowe oszacowanie skuteczności podawania drugiej dawki szczepionki MMR 13 lat lub więcej przed wybuchem jest dość niskie i miało przedziały ufności przekraczające zero. Jednocześnie oszacowania skuteczności wczesnej drugiej dawki w porównaniu z ostatnią drugą dawką znacznie różniły się od siebie. Ponadto liczba ataków wzrastała wraz z upływem lat od drugiej dawki szczepionki, a jeśli druga dawka szczepionki MMR otrzymała 13 lat lub więcej przed wybuchem epidemii, ryzyko wystąpienia świnki było ponad dziewięciokrotnie większe niż ryzyko druga dawka została ostatnio przyjęta, co sugeruje obniżenie odporności na drugą dawkę. W kilku poprzednich badaniach wykazano odporność polegającą na zmniejszeniu liczby przeciwciał przeciw śwince po latach szczepienia, zmniejszenie skuteczności szczepionki u starszych populacji lub zwiększenie szans na chorobę w czasie od szczepienia.7-12 Ponieważ uczniowie w ta epidemia narodziła się w latach 90. XX wieku, ich ekspozycja na krążący wirus typu dzikiego była prawdopodobnie minimalna, biorąc pod uwagę poziom kontroli świnki uzyskany po zaleceniu z 1989 r., że należy podać dwie dawki szczepionki MMR. Continue reading “Skuteczność trzeciej dawki szczepionki MMR w zwalczaniu epidemii świnki ad 7”

Skuteczność trzeciej dawki szczepionki MMR w zwalczaniu epidemii świnki czesc 4

Wśród osób, które otrzymały drugą dawkę szczepionki MMR (MMR2), 81,6% zostało zaszczepionych w wieku od 4 lat do 6 lat. Wśród osób, które otrzymały trzecią dawkę szczepionki MMR (MMR3), 94,7% zostało zaszczepionych w wieku od 18 lat do 24 lat. Spośród 20 496 studentów większość otrzymywała dawki szczepionki MMR podawane w wieku od 12 miesięcy do 23 miesięcy w przypadku pierwszej dawki, od 4 lat do 6 lat w przypadku drugiej dawki oraz od 18 lat do 24 lat w przypadku trzecia dawka (rysunek 1). Przed wybuchem 20 107 studentów (98,1%) otrzymało dwie lub więcej dawek szczepionki; po wybuchu epidemii 5187 (25,3%) otrzymało trzy lub więcej dawek (Tabela Spośród 19 705 uczniów, którzy otrzymali nie więcej niż dwie dawki przed rozpoczęciem epidemii, 4783 (24,3%) otrzymało trzecią dawkę w czasie epidemii; trzeciej dawki, 4494 (94,0%) otrzymano podczas kampanii szczepień.
Stawka ataku świnki
Tabela 1. Continue reading “Skuteczność trzeciej dawki szczepionki MMR w zwalczaniu epidemii świnki czesc 4”

ZBOCZENIA ROZWOJOWE PRZELYKU (ANOMALIAE OESOPHAGI)

ZBOCZENIA ROZWOJOWE PRZEŁYKU (ANOMALIAE OESOPHAGI). Jako zboczenia rozwojowe przełyku występują: wrodzony zupełny brak przełyku (agenesia oesophagi), podwójny przełyk (dioesophagus), wrodzony uchyłek przełyku (diverticulum oesophagi congenitum) , niedrożność przełyku z połączeniem przełykowo-tchawicznym in. W ogóle zboczenia przełyku nie są rzadkie. Wilhelm Pyka do roku 1938 zebrał piśmiennictwa razem ze swymi 2 przypadkami 153 przypadki, zaznacza jednak, że nie wyczerpują one całego ogłoszonego dotychczas materiału. Najczęstszą wadą wrodzoną przełyku jest niedrożność z przetoką przełykowo-tchawiczną. Continue reading “ZBOCZENIA ROZWOJOWE PRZELYKU (ANOMALIAE OESOPHAGI)”

PRZECZULICA PRZELYKU (HYPERAESTHESIA OESOPHAGI)

PRZECZULICA PRZEŁYKU (HYPERAESTHESIA OESOPHAGI). Przeczulica przełyku jest zaburzeniem czuciowym, wtórnym lub pierwotnym, objawiającym się uczuciem gniecenia, dławienia, pieczenia i nawet bólu w przełyku. Dolegliwości tych doznają chorzy na czczo, w czasie jedzenia lub po nim, niekiedy tylko po pewnych pokarmach, zwłaszcza po pokarmach płynnych lub kwaśnych. W nerwicy badaniem przełyku radiologicznym ani wziernikowaniem nie wykrywa się żadnych zmian. II. Continue reading “PRZECZULICA PRZELYKU (HYPERAESTHESIA OESOPHAGI)”

Wywód chorobowy postaci pierwotnej nie jest jeszcze wyjasniony

Wywód chorobowy postaci pierwotnej nie jest jeszcze wyjaśniony. Objawy. Chorzy, dotknięci porażeniem przełyku, uskarżają się na utrudnienie połykania, a nawet na zupełną niemożność jedzenia (apkagia). Pokarmy płynne dostają się łatwiej do żołądka, wywołując głośny szmer kruczący w przełyku (dysphagia sonora), natomiast pokarmy stałe pozostają w przełyku i rozkładając się mogą wywołać jego nieżyt. Porażenie przełyku wikła się nieraz zachłystowym zapaleniem płuc. Continue reading “Wywód chorobowy postaci pierwotnej nie jest jeszcze wyjasniony”