admin

Jeżeli zatem u żaby wytniemy mózg lub przerwiemy przez przecięcie rdzenia związek między dolnym jego odcinkiem, a mózgiem, otrzymamy preparat, na którym możemy doskonale obserwować wszelkie właściwości odruchów. Często też posługujemy się do badania odruchów żab ami z wyciętym mózgiem, układ nerwowy bowiem zwierząt zimnokrwistych, podobnie jak i inne tkanki tych zwierząt, będąc siedzibą słabszych o wiele procesów chemicznych niż tkanki zwierząt ciepłokrwistych, zachowuj swą żywotność a więc i pobudliwość o wiele dłużej, tak, że czas jakiś — nieraz dość długi mogą być przedmiotem badania. Ale i u zwierząt ciepłokrwistych oddzielenie pewnej części rdzenia, jako aparatu odruchowego, od reszty układu nerwowego, nie przedstawia trudności, Wystarczy przeciąć rdzeń pacierzowy psa lub kota np. na wysokości średnich kręgów piersiowych, aby przerwać związek między dolną częścią ciała, której nerwy odchodzą od rdzenia poniżej miejsca przecięcia a mózgiem, i w ten sposób usunąć tę dolną. część ciała od wpływu mózgu. Jeżeli żabę, pozbawioną mózgu, zawiesimy pionowo i drażnimy łapkę, uciskając lekko palce, to łapka ta wykonywa ruch skojarzony, a mianowicie zgina się w stawie biodrowym, kolanowym i skokowym. Ruch ten z regularnością powtarzać się będzie za każdem takiem podrażnieniem, które nie zawiedzie dopóty, póki preparat zachowa swą pobudliwość. A jeżeli nie zmienimy siły podniety ani miejsca jej zadziałania, nie zmieni się także jakość ruchu i nie obejmie on też innych mięśni. Jest to właśnie charakterystyczne dla odruchy, że wyșțępujg z taką regularnością tym samym aparacie końcowym nie zależy tylko od miejsca zadziałania wody, ale co najwyżej także od siły tej podniety.  Na tym samym preparacie przekonać się możemy, że tylko zniszczymy rdzeń pacierzowy, np. przez wdrążenie drutu do kanału kręgowego, to od tej chwili już najsilniejsze podniety stosowane na skórę łapki, odruchu nie są w stanie wywołać. Doświadczenie to poucza nas przede wszystkiem, o czem już w XVII stuleciu wiedział Stefan Hales, że powstania odruchu niezbędnie potrzebny jest wșpóludział układu nerwowego środkowego i że nie do skutku przez to sądzono przedtem, z nerwów czuciowych. Luk odruchowy. Oczywistą jest rzeczą, że do tego, aby odruch mógł przyjść do skutku, nie wystarcza całość samej tylko odpowiedniej części układu środkowego, czyli t. zw. ośrodka odruchowego, muszą bowiem i drogi, doprowadzające stan czynny do ośrodka, jako też i drogi odśrodkowe, prowadzące impuls mięśnia, być cale nienaruszone. Całą drogę, po której przechodzi stan czynny, objawiający się jako odruch nazywany łukiem odruchowym. Łatwo wywnioskować, że zależnie od elementów tkankowych, po których przebiega czynność odruchowa, podzielić na części:

I) Narząd odbiorczy, na który działa podnieta i w którym ruch fizyczny tej podniety zamienia się na swoistą zmianę nerwową, Takim narządem odbiorczym są zatem zakończenia nerwów czuciowych i obwodowe narządy zmysłowe. [więcej w: oliwka johnson, dentysta Kraków, rutinoscorbin forum ]

2) Nerw dośrodkowy, po którym przebiega stan czynny, wywołany podnietą i dostaje się do ośrodka odruchowego. Tu następuje owa modyfikacya stanu czynnego, dzięki której przenosi się on za pomocą czwartego składnika łuku odruchowego, t. j. nerwu odśrodkowego, na piąty t. j. na narząd wy- konawczy, w którym występuje właściwa reakcya. Tym efektorem bywa najczęściej mięsień lub gruczoł.

Komantarze do artykulu sa obecnie zamkniete, popros administratora strony o ich otwarcie jesli chcesz wziasc udzial w dyskusji pod artykulem. Kontakt do administracji w zakladce kontakt.(Mozliwe jest rowniez przeslanie propozycji tematow ktore mozemy uwzglednic w nastepnych naszych artykulach, bedziemy wdzieczni za wasze cenne sugestie i postaramy sie je wykorzystac przy kolejnych wpisach.)