admin

W badaniu jednak odruchów u człowieka ta druga metoda o wiele częściej jest stosowaną, albowiem wiele jest takich odruchów, które, jak to wyżej mówiliśmy, występują wogóle tylko pod wpływem słabych podniet, a zwiększenie podniety nie tylko nie wzmacnia odruchu, lecz owszem osłabia go lub znosi. Inne odruchy okazują często zjawisko znane we fizyologii pod nazwą: „wszystko albo nic, tj. jeżeli podnietę doprowadzimy do siły, która wogóle da odruch, to już odruch ten będzie maksymalny, powiększenie siły podniety już odruchu nie zwiększy. U żab badamy odruchy najczęściej metodą t. j. w ten sposób, że zanurzamy końce łapek do słabego roztworu kwasu siarkowego i mierzymy czasy który upływa od chwili zanurzenia łapki aż do chwili, kiedy zwierzę wyciąga ją z cieczy. Czas ten wynosi zazwyczaj kilka do kilkunastu sekund. Jeżeli następnie łapkę opłukamy wodą i powtórnie zanurzymy ją do takiego samego roztworu kwasu siarkowego, to żaba wyciągnie łapkę po upływie mniej więcej takiego samego czasu, który tem jest krótszy, im większą jest pobudliwość odruchowa. Czas, który tu mierzymy, badając metodą Tiircka, nie jest identyczny z omawianym wyżej czasem odruchu. Mamy tu tylko przed sobą to zjawisko,  rozcieńczony kwas siarkowy, działający np. przez sekundę na zakończenie czuciowe skóry, jest za słabą podnietą do wywołania odruchu, do tej jednak podniety się druga, t. j. działanie tego kwasu przez dalszą sekundę, potem trzecia i t. d. Mamy tu wiec przed sobą zjawisko sumowania podniet. Pobudliwością ośrodków odruchowych jest normalne ich odżywienie krwią tętniczą. Wstrzymanie dowozu krwi do ośrodków nerwowych powoduje, po chwilowem podwyższeniu, upośledzenie, a nawet zupełną utratę pobudliwości. Na tem polega np. znane doświadczenie Stensona, opisane w fizyologii mięśni. Porażenie tylnych kończyn po chwilowem zaciśnięciu aorty u królika jest w pierwszym rzędzie następstwem utraty pobudliwości ośrodków nerwowych rdzenia pacierzowego, a dopiero po dłuższem trwaniu powoduje to zaciśnięcie także utratę pobudliwości mięśni. Takie czasowe podwiązanie aorty pociąga też za sobą wyraźne zmiany w komórkach nerwowych rdzenia pacierzowego. W związku z tem jest spostrzeżenie, że pobudliwość odruchowa żab jesiennych jest większa niż wiosennych, gdyż gorsze odżywienie w Ciągu zimy i skierowanie odżywienia na narządy płciowe na wiosnę powoduje mniejszy dowóz materyału odżywczego do ośrodków nerwowych. żab pociąga za sobą obniżenie ciepłoțy podwyższenie pobudliwości odruchowej. Gdy jednak temperatura dojdzie do 00 podwyższenie to ustępuje miejsca obniżeniu, a nawet zupełnej utracie pobudliwości, nadto obniżenie cieploty sprawia przedłużenie czasu odruchu, który może być 5 6 razy większy od prawidłowego. Podobnie i podniesienie ciepłoty powyżej 250 C wzmaga pobudliwość odruchową, która wzrasta. wraz z podniesieniem się cieploty do 30—3700 C. Przy tej ciepłocie (330) jednak następuje porażenie, które jest następstwem zbyt szybkiego wyczerpania się materyału zdolnego do dyssymilacyi. Do czynników, wpływających na zachowanie się odruchów, należą także niektóre środki farmakologiczne: jedne z nich, jak strychnina, antyaryna, morfina, podnoszą pobudliwość odruchową, inne, jak np. chloral, chloroform i t. d. pobudliwość tę obniżają lub zupełnie znoszą. Od podobnych toksycznych wpływów zależą niewątpliwie także zmiany pobudliwości odruchowej, występujące w przebiegu niektórych chorób (np. w tężcu), a polegające bez wątpienia na działaniu toksyn, wytworzonych pod wpływem danego czynnika chorobotwórczego. [patrz też: endokrynolog Wrocław, kardiolodzy Warszawa, kardiolog warszawa  ]

Komantarze do artykulu sa obecnie zamkniete, popros administratora strony o ich otwarcie jesli chcesz wziasc udzial w dyskusji pod artykulem. Kontakt do administracji w zakladce kontakt.(Mozliwe jest rowniez przeslanie propozycji tematow ktore mozemy uwzglednic w nastepnych naszych artykulach, bedziemy wdzieczni za wasze cenne sugestie i postaramy sie je wykorzystac przy kolejnych wpisach.)