Doustny oszczędzający glukokortykoid efekt Benralizumabu w ciężkiej astmie ad 6

Łącznie 24 pacjentów (33%), którzy otrzymywali benralizumab co 4 tygodnie, a 27 pacjentów (37%), którzy otrzymywali benralizumab co 8 tygodni, miało redukcję o 90% lub więcej od wartości początkowej w końcowej doustnej dawce glukokortykoidu, w porównaniu z 9 pacjentami (12%), którzy otrzymali placebo (tabela 2). Więcej pacjentów w grupie, która otrzymywała benralizumab co 4 tygodnie oraz w grupie, która otrzymywała benralizumab co 8 tygodni niż w grupie, która otrzymywała placebo, miało redukcję o 75% lub więcej od wartości wyjściowej (38 pacjentów [53%] i 37 pacjentów [51]. %], odpowiednio, w porównaniu do 15 pacjentów [20%]); podobne wyniki zaobserwowano w odniesieniu do zmniejszenia o 50% lub więcej (odpowiednio 48 pacjentów [67%] i 48 pacjentów [66%], w porównaniu z 28 pacjentami [37%]). Szansa na zmniejszenie dawki doustnej glukokortykoidu wyniosła 4,09 razy (95% przedział ufności [CI], 2,22 do 7,57), tak jak w przypadku benralizumabu podawanego co 4 tygodnie, podobnie jak w przypadku placebo (p <0,001) i 4,12 razy (95% CI, Od 2,22 do 7,63) tak samo jak benralizumab podawany co 8 tygodni, podobnie jak w przypadku placebo (p <0,001) (tabela 2). Wyniki wtórne i eksploracyjne
U pacjentów, którzy otrzymywali benralizumab, wszystkie drugorzędne punkty końcowe związane ze zmniejszeniem dawki doustnej glukokortykoidu zostały spełnione. Te punkty końcowe obejmowały ustąpienie doustnej terapii glukokortykoidami: 56% kwalifikujących się pacjentów, którzy otrzymywali benralizumab co 4 tygodnie i 52% tych, którzy otrzymywali benralizumab co 8 tygodni, miało 100% redukcję od wartości wyjściowej w końcowej doustnej dawce glukokortykoidu, w porównaniu z 19% osób, które otrzymały placebo. Szansa na ustanie doustnej terapii glikokortykosteroidami wyniosła 5,23 razy (95% CI, 1,92 do 14,21), tak jak w przypadku benralizumabu podawanego co 4 tygodnie, podobnie jak w przypadku placebo (P <0,001) i 4,19-krotności (95% CI, 1,58 do 11,12), jak z benralizumabem podawanym co 8 tygodni, podobnie jak w przypadku placebo (p = 0,002) (tabela 2). Zmniejszenie dawki doustnej glukokortykoidu obserwowano niezależnie od wyjściowej doustnej dawki glukokortykoidu (Tabela S4 Dodatku Uzupełniającego).
W przypadku drugorzędowych punktów końcowych związanych z zaostrzeniami astmy, benralizumab podawany co 4 tygodnie powodował roczny wskaźnik zaostrzenia astmy o 55% niższy niż w przypadku placebo (wskaźnik krańcowy, 0,83 vs. 1,83, wskaźnik częstości, 0,45, 95% CI, 0,27 do 0,76; p = 0,003), a benralizumab podawany co 8 tygodni powodował roczny wskaźnik zaostrzenia astmy, który był o 70% niższy niż w przypadku placebo (wskaźnik krańcowy, 0,54 vs. 1,83, stosunek częstości, 0,30, 95% CI, 0,17 do 0,53; P <0,001). Oba schematy leczenia benralizumabem wiązały się z niższymi szansami na wystąpienie co najmniej jednego zaostrzenia niż placebo (iloraz szans dla benralizumabu podawanego co 4 tygodnie w porównaniu z placebo, 0,32; 95% CI, 0,16 do 0,65; P = 0,001, iloraz szans dla podawanego benralizumabu; co 8 tygodni w porównaniu z placebo, 0,28, 95% CI, 0,14 do 0,56, P <0,001) i dawało dłuższy czas do pierwszego zaostrzenia niż placebo (Figura 2B i Fig. Benralizumab podawany co 8 tygodni spowodował krańcową ocenę częstości rocznych zaostrzeń związanych z wizytą w oddziale ratunkowym lub hospitalizacją o wartości 0,02 (95 CI, 0,00 do 0,18) w porównaniu z krańcową oceną rocznych zaostrzeń o wartości 0,32 (95 % CI, 0,16 do 0,65) w grupie placebo [patrz też: ośrodek leczenia uzależnień wielkopolska, przeglądarka skierowań na leczenie uzdrowiskowe nfz, ośrodek dla uzależnionych ]