Doustny oszczędzający glukokortykoid efekt Benralizumabu w ciężkiej astmie ad 5

Aby kontrolować ogólny wskaźnik błędów typu I, uwzględniliśmy wielokrotne porównania za pomocą procedury Hochberga. Analiza wrażliwości dla oceny pierwotnego punktu końcowego została przeprowadzona przy użyciu modelu proporcjonalnej szansy, z kontrolami dla grupy próbnej, regionu geograficznego (Azja, Europa Środkowa i Europa Wschodnia, Europa Zachodnia i Turcja, Ameryka Północna i reszta świata ) oraz wyjściową doustną dawkę glukokortykoidu. Zastosowaliśmy test Cochran-Mantel-Haenszel, z korektą dla regionu geograficznego, aby przeanalizować drugorzędne punkty końcowe dotyczące zmniejszenia dawki doustnej glukokortykoidu. Ujemny model dwumianowy, z korektą dla grupy próbnej, regionu geograficznego i liczby zaostrzeń w poprzednim roku, z zastosowaniem terminu przesunięcia logarytmu czasu obserwacji, zastosowano do obliczenia rocznych wskaźników zaostrzeń w grupach testowych. Efekty leczenia zostały opisane przy użyciu wskaźników szybkości. Szczegóły modeli, które zostały wykorzystane do analizy innych drugorzędnych punktów końcowych, opisano w Rozdziale 5 Dodatku Uzupełniającego. Proces nie był zasilany, aby ocenić drugorzędne punkty końcowe. Analizy drugorzędowych punktów końcowych nie były kontrolowane pod kątem wielokrotnych porównań i prezentowane są z nominalnymi wartościami P. Wyniki dla zmiennych eksploracyjnych analizowano z wykorzystaniem statystyki opisowej według grupy próbnej, o ile nie wskazano inaczej. Dane analizowano za pomocą oprogramowania SAS, wersja 9.2 (SAS Institute).
Wyniki
Pacjenci
Tabela 1. Tabela 1. Charakterystyka demograficzna i kliniczna pacjentów na początku badania. Od kwietnia 2014 r. Do listopada 2015 r. Rekrutowano ogółem 369 pacjentów, którzy przeszli badania przesiewowe (ryc. S1 w dodatku uzupełniającym). Spośród nich 98 pacjentów nie weszło do fazy początkowej w celu dostosowania doustnej dawki glukokortykoidów, najczęściej dlatego, że nie spełniało kryteriów kwalifikacji (84 pacjentów). Dodatkowych 51 pacjentów nie ukończyło fazy początkowej, najczęściej z powodu niespełnienia kryteriów kwalifikowalności (35 pacjentów). Łącznie 220 pacjentów przeszło randomizację i rozpoczęło fazę interwencji. W sumie 11 pacjentów nie ukończyło badania, w tym 5, którzy wycofali się z własnej decyzji. Wszyscy pacjenci poddani randomizacji zostali włączeni do pełnego zestawu analiz. Tabela zawiera szczegółowe informacje na temat charakterystyki pacjentów na początku badania (dodatkowe informacje przedstawiono w tabeli S3 w dodatkowym dodatku).
Główny wynik
Tabela 2. Tabela 2. Wyniki pierwotne i wtórne. Rysunek 2. Rycina 2. Zmiana od wartości początkowej w doustnej dawce glukokortykoidów i zaostrzeń astmy.Panel A przedstawia medianę zmiany procentowej od wartości wyjściowej do 28 tygodnia w doustnej dawce glukokortykoidu u pacjentów, którzy otrzymali benralizumab lub placebo. Paski błędów reprezentują 95% przedziały ufności. Wartości są nieznacznie przesunięte względem siebie w każdym punkcie czasowym dla zachowania przejrzystości. Panel B to skumulowana częstość występowania Kaplana-Meiera dla czasu do pierwszego zaostrzenia u pacjentów, którzy otrzymali benralizumab w porównaniu z tymi, którzy otrzymali placebo. Benralizumab podawany co 4 tygodnie był związany z dłuższym czasem do pierwszego zaostrzenia niż placebo (współczynnik ryzyka, 0,39, 95% przedział ufności [CI], 0,22 do 0,66, P <0,001), a benralizumab podawany co 8 tygodni był również związany z dłuższym czasem do pierwszego zaostrzenia niż placebo (współczynnik ryzyka, 0,32, 95% CI, 0,17 do 0,57, P <0,001).
W odniesieniu do wcześniej określonego pierwotnego wyniku, mediana redukcji w stosunku do wartości wyjściowej w końcowej doustnej dawce glukokortykoidu wyniosła 75% u pacjentów, którzy otrzymali którykolwiek z schematów leczenia benralizumabem, w porównaniu do zmniejszenia o 25% u pacjentów otrzymujących placebo (p <0,001 dla obu porównań) (Tabela 2 i Rysunek 2A) [hasła pokrewne: integracja sensoryczna warszawa, kardiolog dziecięcy, transkrypcje nagrań ]